Od Bursztynowej Pręgi CD Krucza Mgła

 

Narracja pierwszoosobowa 


Czasem zastanawiam się, czemu sprawy potoczyły się tak, a nie inaczej. Idealny jestem tylko w oczach Jedwabnej... Nie jestem też nikim wyjątkowym, a szanują mnie tylko w Klanie. Wystarczy, że trochę inaczej rozegrałbym trening z Różaną Łapą, a może nadal byłbym w Klanie... Chociaż najpierw powinienem zadać sobie pytanie:  ,,a ty przypadkiem nie wierzysz w przeznaczenie?" - tak, wierzę, przynajmniej tak myślę, ciekawe tylko, czy przeznaczenie jest warte wiary...?
Mógłbym się nad sobą użalać godzinami!... Mam, tyle czasu... Od trzech dni nikt się tu nie zapuszczał, a jedynymi moimi przyjaciółmi była zwierzyna, której jeszcze nie zjadłem.
 Ziewnąłem i otrząsnąłem moje bursztynowo-rude futro z mchu wyścielającego moje legowisko.

Słońce nie było wysoko, gdy skradając się powoli podchodziłem wiewiórkę. Usłyszałem szelest i odwróciłem się zestresowany.
Fałszywy alarm, to tylko królik. Był większy od wiewiórki, więc bez namysłu rzuciłem się na niego.
Dwa lisy dalej najadłem się moją zdobyczą. Znowu miałem okazję przyjrzeć się temu dziwnemu jezioru. To pewnie sprawka dwunożnych, oni miewają takie głupie pomysły. Przeszedłem wzdłuż "wody" aż do miejsca w którym stojąc dojrzałem wtedy swego rodzaju randkę Raven i Kalypso. Z zadowoleniem zauważyłem, że moje legowisko nie rzuca się za bardzo w oczy. Nie śpiesznie wróciłem do mojego "obozu" i pogrążyłem się w myślach. Czy na prawdę jestem aż tak pechowy? Zacznijmy od tego, że mogłem wogóle się nie urodzić... ale to dziwna myśl, wręcz głupia. No więc... Mogłem zostać zabity przez lisa lub borsuka, zachorować na coś, mógł skrzywdzić mnie nie delikatny mentor, jakiś mój wróg, prześladowca... Mogłem zostać porwany przez dwunożnych, lub przejechany przez ich potwora...jest tego trochę...kontynuując: mogłem się utopić, umrzeć w walce, spaść z klifu, zostać zabity przez jakąś...leśną mafie? - mimowolnie zamruczałem rozbawiony, ale po chwili znowu spochmurniałem, czym niby są bezgwiezdni? - ktoś mógł by chcieć się na mnie zemścić, choć nie wiem za co, jakiś agresywny patrol mógł by mnie złapać przy granicy, mógł bym zostać przeklęty przez Klan Gwiazdy... Wow... Że ja jeszcze żyje, a tak z ostatnich wydarzeń... Mogłem zostać mocniej poraniony podczas porwania, wtulić się we w pełni sprawną Kruczą Mgłę, lub nieumiejętnie zwiać Mattowi z przed nosa, dosłownie... Jak by to ująć...? Mam szczęście w nieszczęściu...
 Dochodziło południe, kiedy postanowiłem znów wyjść z mojego legowiska. Zobaczyłem kota i schowałem się za pobliskim krzakiem. Brązowy podszedł do mojego legowiska, powąchał je i...wszedł sobie.
Pchany gniewem skoczyłem przed siebie. Wpadłem na kociaka w wejściu, wpychając go do środka. Miał może dziecięć księżyców... Pachniał dwunożnymi, ale zapach był już stary. Miotał się w moim "obozie" a ja stojąc w wejściu czekałem cierpliwie, aż się uspokoi. Nie trwało to długo, po chwili padł na MOJE posłanie ciężko dysząc.
  - Hej... - odezwałem się pierwszy raz od kilku wschodów słońca.
 Kociak spojrzał na mnie nadal nie przestając jeżyć sierści. Nie wyglądał na wojownika...
Nagle położył sierść i usiadł.
  - Kim jesteś? - zapytał
  - Mieszkam tu.
  - Tak ale... Nie pachniesz samotnikiem...pachniesz tamtym dziwnym klanem.
Zakłopotany przytaknąłem, na co zjeżył się znowu.
  - Ale nie pochodzę z tamtąd, wiele przeszedłem.
  - Ja również - mruknął mały.
Podszedł i obwąchał mnie ostrożnie, ja jego też, jednak nie wyczułem nic poza dwunożnymi i bezgwiezdnymi, za to on, chyba rozpoznał moje pochodzenie, bo syknął nerwowo. Nie wiem czy to skutek tego, że on był w domu dawniej niż ja, czy tego, że zawsze wolałem walczyć niż tropić, ale choć wyczuwałem klanowy zapach, ten mieszał się z innymi, zanikał...
  - Skąd pochodzisz? - zapytałem, na co kot zaśmiał się ochryple.
Wyciągnąłem pazury gotów pozbawić tego gówniarza życia, jednak po chwili schowałem je. Z całej siły walnąłem go po pysku, z którego zniknął ten jego głupi uśmieszek.
  - Skąd pochodzisz? - zapytałem ponownie.
  - Z...z Gauerdii. - odpowiedział wstrząśnięty.
  - Opowiedz mi swoją historie.

- Eee..tak, tak, już! Mieszkałem sobie w Klanie Północy, zostałem mianowany na ucznia, a moim mentorem był sam Szary Świt... - ożywił się nieco.
  - A jak ty się w ogóle nazywasz? - przerwałem.
 - Jelenia Łapa.
 - Ja Bursztynowa Pręga.
Małemu oczy zabłysły z zazdrości.
  - Jesteś już wojownikiem? - pisnął
  - Tak, ale ty też na pewno nie długo zostaniesz.
  - Tak...
  - Możesz kontynuować opowieść.
  - Więc...na czym skończyłem...?
  - Chyba, że zostałeś uczniem...
  -  Tak, więc zostałem uczniem Szarego Świtu i szkoliłem się ledwo cztery wschody słońca, kiedy na terenach Gauerdii zaczęli błąkać się dwunożni. Pewnego dnia, zbliżyli się bardzo do obozu i moja siostra, Gliniana Łapa... wpadła w ich łapy. Ja skoczyłem na dwunożnego, by ją uratować i udało mi się to, ale oni złapali mnie... Potem mieszkałem u dwunożnych, aż nadażyła się okazja do ucieczki i przeszedłem przez terytorium tamtego dziwnego klanu, aż tutaj, ale nic nie jadłem i niestety wszedłem do twojego legowiska, ale teraz wracam do swojego klanu, nie zwracaj na mnie uwagi...
  - To nie takie proste... Ten płot...
Kot spojrzał na płot, a uszy natychmiast mu oklapły.
  - Mogę u ciebie zostać? - zapytał cicho. Naprawdę szybko zmieniają mu się charakterki...
  - Eee... Tak, nudzi mi się samemu, ale nie możemy nikomu dać się zobaczyć.
Przytaknął.
  - Zostań tu, coś nam złapię. Możesz się przespać, ale potem musisz zrobić sobie własne posłanie, może tu? - pokazałem puste miejsce obok mojego miejsca wypoczynku.
Znowu przytaknął.
Zostawiłem go w legowisku. Jelenia Łapa...
Szedłem przed siebie jakiś czas, zapominając o polowaniu, pogrążony w myślach. Łapy same poprowadziły mnie nad brudne jezioro. Zatrzymałem się przed nim i zamrugałem kilkakrotnie. Jest już popołudnie...
Czujnie postawiłem uszy nasłuchując zwierzyny. Usłyszałem szelest, napiąłem mięśnie i...już po chwili leżałem na kupie szarej sierści.
  - Lisie łajno. - syknął Kalypso.
Wywróciłem oczami.
  - Wypłoszysz wszystko, co jadalne!
  - Znaczy to, na co polujesz? Ja jestem jadalny? - zakpił. Nie moja wina, że skradł się, kiedy byłem na polowaniu! Czy on musi być taki denerwujący!? Ciekawe jak zareaguje na Jelenią Łapę... Ciekawe, czy go zna...? Może on też jest poszukiwany...?
- Nie ważne, i tak z chęcią bym cię schrupał, byle by się ciebie pozbyć.
Nie wydał się urażony... Nie wiem co mu siedzi w głowie...
 - Polujesz? Naucz mnie! - w jego głosie nie było słychać kpiny, więc nieco zbity z tropu nakazałem mu by w ciszy pozostał na miejscu.
Po chwili poczułem zapach myszy i napiąłem mięśnie.
Bezszelestnie zbliżyłem  się do zwierzyny i chowając się w leśnym podszyciu przemykałem w stronę myszy o randze ,,mój przyszły posiłek" Skoczyłem i zabiłem ją szybko. To było proste, choć nie jestem najlepszy w polowaniu, nie jest ono trudne, można się szybko nauczyć.
Kall spojrzał na zdobycz tak, jakby chciał zjeść ją wzrokiem.
  - To nie dla ciebie.
Spojrzał na mnie obrażony.
  - Spróbuj coś złapać. Zachęciłem go machając myszą przed nosem.
Przytaknął.
 Jednak już na następnym etapie pojawiły się zakłócenia, zielonooki nie umiał dojrzeć, poczuć, ani usłyszeć żadnej zdobyczy, żałosne, ale tak to się kończy, kiedy przez całe życie podjada się dwunożnym... Rozejrzałem się i dojrzałem srokę, która przysiadła właśnie na gałęzi, do której doskoczyłbym z łatwością, Kall na pewno też. Dotknąłem go ogonem i wskazałem na jego pierwszą ofiarę. Oblizał się. Ja wolałem zachować honor i nie ślinić się na widok zdobyczy, najpierw trzeba nakarmić Klan...
Przynajmniej kiedyś tak było... Ale wrócę do domu, koniec i kropka!
Kocur obok mnie zaczął zbliżać się do zdobyczy, jednak nie dość cicho, sroka spojrzała w jego stronę i już machał skrzydłami gotowa do lotu. Kal spojrzał na mnie zdezorientowany.
Serio...!?
Nie możemy pozwolić sobie na stratę zwierzyny!
Byłem szybszy od ptaka. Skoczyłem w jego stronę desperacko ściągając za pióra na ziemię. Zielonooki doskoczył i dobił zwierzę. No...nawet nie tak źle, jak na pierwszy raz...
Uśmiechnął się do mnie zadowolony. Z czego? Nie wiem...

- Brawo. - wyrwało mi się, na pochwały urósł o połowę.
  - Tak, łatwiej poszło by, gdybyś nie próbował spłoszyć tej sroki... - co!?
Otworzyłem pysk, by uświadomić mu, że to nie ja nie potrafię polować, jednak on nie pozwolił mi zacząć.
  - Nie przejmuj się, dałem radę naprawić twoje błędy. - Klanie Gwiazdy, NIE!
  - Skoro uważasz, że cała chwała należy się tobie, nie potrzebujesz jeszcze jedzenia! - powiedziałem dobitnie, zabrałem mu zdobycz z przed łap, i popędziłem do mojego "obozu" gubiący go w leśnych zaroślach.
Przybiegłem do mojego legowiska i pośpiesznie wszedłem do środka.

-•-

  - Zaraz powinien przyjść Kalypso, nie przejmuj się nim. - rzuciłem w stronę ucznia.
Przytaknął.
Leżał już na swoim własnym posłaniu, a obok niego, wiewiórka. Dołożyłem na "stos" moje zdobycze i...w tej chwili zjawił się Kall. Jelenia Łapa zjeżył się mimo mojego uprzedzenia. Bezgwiezdny również.
  - Ciii... - wkroczyłem między nich. - spokój. To Jelenia Łapa, a to Kalypso. Zjemy coś - zaproponowałem.
Przytaknęli i położyli sierść.
Szybko sięgnąłem po srokę, a moi towarzysze rozdzielili pozostałą zwierzynę. Nie są zbyt nieufni.
  - Fajnie się tu urządziłeś. - mruknął Kall gdy zjedliśmy.
 Brązowy przytaknął energicznie.
  - Dobrze, że cię spotkałem.
Również przytaknąłem. Myślę, że fajnie się nam będzie razem mieszkać...
  - Dawno nie jadłem świeżej zwierzyny, byłem zmuszony jeść żarcie dwunożnych...
Spojrzałem na Kalypso. ,,a Pręga twierdzi, że tylko ja podjadam dwunożnym..." - mówiło jego spojrzenie.
Po cichu wycofałem się z pomiędzy dwójki rozmawiających kotów i wyszedłem na zewnątrz. Wnętrze mojego "obozu" było dziwnie zatłoczone i moje myśli powracały do Klanu. Skierowałem się w kierunku Jeziora. Wszedłem w zagajniki i...
Ałłł!
Wywróciłem się na czarno-białą sylwetkę. Krucza jęknęła zażenowana i szybko otrzepała sierść z mchu. Wyglądała na zdziwioną, ale raczej nie naszym spotkaniem, a zaistniałą sytuacją - ja i tym i tym.
  - Co cię tu sprowadza?
  - Mogę chodzić przy jeziorze, nie mam żadnego zakazu. - odpowiedziała niewinnie.
  - Miałem tylko wrażenie, że zmierzasz w stronę mojego legowiska... - zastrzygłem uszami w kierunku z którego przyszedłem, w tym przypadku - po upadku - w stronę mojej lewej łapy.
Wywróciła oczami.
 - No...może, postanowiłam cię odwiedzić, ponieważ mam wrażenie, że Kalypso zrobił to samo.
Spojrzałem w jej zielone oczy. Ze wszystkich tutejszych kotek, to właśnie ją chciałbym najbardziej. Zerknęła na mnie nie ukrywając rozbawienia.
Była dziś w dobrym humorze... aż za dobrym... podejrzanie dobrym...
Tą myśl postanowiłem odłożyć na później. Dotknąłem nosem jej nosa jakimś cudem powstrzymując wybuch śmiechu. O dziwo - nie protestowała.
Co ty robisz ze swoim życiem!? Masz partnerkę, może kociaki! - mówiła moja podświadomość. Zignorowałem ją. Niech gada kiedy jej się podoba, ale nie teraz!
  - Kalypso był miły? - zapytała w końcu.
  - Bardziej denerwujący...ale jak teraz o tym pomyśle...może faktycznie starał się był miłym... W każdym razie dobrze, że mówisz, że to jedynie spółka pod tytułem ,,bądź miły dla Bursztynowej Pręgi". - strasznie mnie to zirytowało i uraziło. Nie mam pojęcia czemu... Odbiegłem w kierunku mojego legowiska pewny, że Raven również zmierza w tym kierunku. Już po chwili przekonałem się, że mam rację. Szybko wszedłem do obozu. Kalypso i Jelenia Łapa...spali...? Krucza Mgła stanęła obok mnie.
- Jak słodko. - zauważyła oschle. - J-jelenia Łapa...? Ty...żyjesz...? - szepnęła.
Brązowy kocur otworzył oczy szeroko gdy tylko usłyszał głos biało-czarnej.
  - Krucza...Mgła? - zapytał.
  - Tak, to ja. Porwali mnie i jestem. Dobrze cię widzieć. - mruknęła.
  - A jak się ma Glinianą Łapa? Akacjowa Łapa? Są jakieś walki? Co z Lśniącą Gwiazdą? - zaczął obsypywać kotkę pytaniami.
  - Gliniana Łapa...dobrze się szkoli. Akacjowy Zmierzch jest już wojownikiem. Na razie nie ma żadnych walk, chociaż ja też dawno nie byłam w domu... Lśniąca Gwiazda ma się dobrze... - koniuszek ogona Raven zadrżał.
Znudzony tą wymianą zdań nieznacznie ruszyłem Kalypso łapą a ten zamrugał i wstał. 

- Krucza Mgła? - szepnął zdezorientowany - Co ty tu robisz?
Zapanowało dziwne napięcie.
Po raz kolejny poczułem się bezbronny. Totalnie bezbronny. Zakręciło mi się w głowie i wbiłem pazury w ziemię pod łapami by nie upaść. Od strony lasu napływał zapach krwi. Zamrugałem. Zapach zniknął, a ja jeszcze raz przypomniałem sobię, że to dzieje się cały czas. Morderstwa, porwania, zabójstwa...
To koniec
Nie, nigdy...


1872 słowa • Bursztynowa Pręga zyskuje 18 pkt.


Od Kalypso

 

Im bardziej kogoś poznajemy tym mniej jesteśmy w stanie mu zarzucić, zaczynamy rozumieć jego zachowanie i spojrzenie na świat. W wadach dostrzegamy zalety, możemy próbować je zmienić, ale znacznie ważniejsze jest ich zaakceptowanie, są one nieodmienną częścią charakteru danej osoby i jej wyjątkową częścią.
Nic nie dzieje się bez powodu, na wszystko znajdzie się jakieś wytłumaczenie. Od zawsze próbowałem wszystko analizować, ale teraz w mojej głowie pojawia się coraz więcej pytań. Dlaczego? Dlaczego skoro wszystko ma swoje znaczenie to słowo wciąż nam towarzyszy? Idąc tym tropem można dojść do wniosku, że cała ta wcześniej wspomniana teza jest całkowicie błędna, albo to my nie jesteśmy w stanie niektórych rzeczy pojąć. Zastanawianie się na te tematy nie było moim ulubionym zajęciem, ale od pewnego czasu stało się nieodłączną częścią mojego życia. Nie znosiłem tego uczucia. Bezsilności, która wynikała z niewiedzy, jednak nie mogłem nic na nią poradzić. Pytanie o to innych nie miałoby sensu bo kto niby umiałby mi powiedzieć dlaczego czuję się w dany sposób, co jest tego powodem i przede wszystkim jak temu zaradzić? Powód. Tego mi było trzeba, ale nie potrafiłam wymyślić nic innego niż to, że ma na mnie wpływ mój brat, jednak on już zawsze taki pozostanie, a to znaczyłoby, że ja również już na zawsze taki będę.
- Nie ucieknę stąd do puki on żyje.
Nie pozbędę się tych wszystkich myśli do puki nie zginie.
- To jedyne rozwiązanie, ale ja tego nie zrobię.
Nie zrobię tego. Nie zabije go bo w końcu poczucie winy zniszczyłoby mnie bardziej niż śmierć.
- To przykre, że Ci, na których nam najbardziej zależy odchodzą najszybciej.
Ci na których nam najbardziej zależy...

-•-

- Ty też wkrótce odejdziesz - powiedziałem w pustą przestrzeń. Leżałem we własnym legowisku, rozmyślając o tym co powiedziała mi poprzedniego dnia Raven. Z niewiadomych przyczyn samica zaczynała mnie coraz bardziej intrygować, sprawiając, że chciałem spędzać z nią coraz więcej czasu mimo tego, że jej zachowanie w pewnych momentach nadal było dla mnie niejasne. Przypomniałem sobie każdą chwilę, którą do tego czasu zdołałem z nią dzielić, skupiając się na kilku istotnych dla mnie fragmentach.
Kotka od początku wydawała mi się rozchwiana emocjonalnie, a jej nastawienie mogło zmienić się w parę chwil, jednak co do jednego aspektu jej reakcję były takie same. Mówiąc o śmierci zachowywała się całkowicie swobodnie jakby to była tylko nieistotna część życia, a w jej oczach widać było iskrę determinacji. Nie ważne czy chodziło o możliwość otrucia, czy o krwawe zabójstwo zwierzyny, kotka pozostawała niewzruszona. Widząc ją dzierżącą serce królika nie dało się nie zauważyć ekscytacji, która ją obejmowała nawet mimo jej obojętnej postawy. Ona nie była do końca normalna i nie raz zdarzało mi się porównywać ją do Matthewa, ale prawdę mówiąc robiąc to nie czułem się w porządku. Krucza Mgła miała w sobie jeszcze wiele do odkrycia i chociaż tematy, które ją wyraźnie fascynowały były dla mnie czymś niezrozumiałym to jednak nie mogłem traktować jej na równi z moim bratem.
- Dzień dobry Kalypso! - usłyszałem znajomy głos, a chwilę później zobaczyłem idącą w moją stronę rudą kotkę.
- Czy dobry to się jeszcze okaże - wymamrotałem zakrywając oczy łapą przed bezlitosnymi promieniami słońca. Z dnia na dzień pogoda robiła się coraz wspanialsza chociaż raczej nie wszyscy za cudowne uznaliby nieustanne palenie się żywcem podczas zajęć w terenie. O tej porze podziemne tunele okazywały się nad wyraz wygodne i większość kotów a zwłaszcza te z dłuższą sierścią wolała bez powodu z nich nie wychodzić.
- Dlaczego zawsze musisz być tak źle do wszystkiego nastawiony? - zapytała kotka czule trącając mnie nosem.
- Nie zawsze tak było, ale sama widzisz co się teraz dzieje.
- Widzę i jakoś sobie z tym radzę, nie możesz być takim pesymistą. Po burzy w końcu wyjdzie słońce! - odrzekła radośnie machając ogonem.
- Słońce nie zawsze przynosi szczęście - do moich uszu doszedł kolejny głos, a stworzenie do, którego należał nie wydawało się ani trochę tak uszczęśliwione myślą o porze zielonych liści.
Widząc moją zaskoczoną minę spowodowaną pojawieniem się drugiego gościa Wendy zaczęła chichotać, a Krucza Mgła zajęła się usiłowaniem wygładzenie ciemnego futra, które ze względu na barwę nie było najlepszym towarzyszem lata.
- Zachowujecie się jakby świat się skończył, a to tylko lekkie ocieplenie klimatu - mruknęła nadal w doskonałym humorze ruda co spotkało się z wyraźną dezaprobatą ze strony zielonookiej.
- Nie wszyscy mają na tyle szczęścia co ty - odpowiedziała oschle Raven.
- Za to już niedługo ja będę umierać z zimna podczas gdy ty będziesz mogła ogrzewać się swoim futrem - podsumowała zgrabnie krótkowłosa.
Nie miałem zamiaru przerywać im rozmowy, ale z każdą chwilą coraz intensywniej zastanawiałem się nad tym co one tu właściwie robią.
Wendy widząc moją niepewną minę przybliżyła się do mnie i nadal uśmiechnięty zaczęła szeptać mi do ucha.
- Pomyślałam, że moglibyśmy wyjść razem na spacer.
Spojrzałem na nią dziwnie kierując wzrok na kotkę z północy.
- Och o to chodzi! - mruknęła zerkając raz na mnie, raz na Kruczą Mgłę przez co poczułem się jeszcze bardziej niezręcznie - Raven ma za moment trening z Lore z rozkazu... z prośby Matthewa. Więc zgodzisz się?
Oczy bezgwiezdnej wypełniły się iskierkami ekscytacji czekając na moją decyzję.
- Z chęcią - odparłem nadal będąc onieśmielonym tą całą sytuacją.
- Świetnie! - zaświergotała brązowooka szykując się do wyjścia.
Wstałem z ziemi i sam skierowałem się do wyjścia z groty po czym niechętnie zrobiła to długowłosa.

-•-

Zagłębiając się dalej w terytorium klanu wkrótce pożegnaliśmy się z Kruczą Mgłą, która odeszła razem z młodą kotką, a sami poszliśmy przed siebie nie obierając żadnego konkretnego kierunku.
- Ładnie tu, może na chwilę się zatrzymamy? - spytała po chwili wędrówki ruda układając się na soczysto zielonej trawie. Miałem pewne wątpliwości co do wyglądu miejsca, które wybrała, a między innymi fakt, że przed nami widniała znaczna część ogrodzenia, ale postanowiłem z nią się tym nie dzielić.
- To dobry pomysł - odparłem po czym szybko dodałem - chciałabyś o czymś ze mną porozmawiać?
Nie wiedząc dlaczego miałem intensywne wrażenie, że samica nie chciała się ze mną spotkać tylko i wyłącznie z dobrej woli.
- Prawdę mówiąc to tak... - odpowiedziała niepewnie odwracając wzrok. Uśmiechnęłam się w jej stronę pokrzepiająco czekając na wiadomość.
- Kalypso ja wiem, że może nie byłam najlepszą przyjaciółką, ale chciałabym nadrobić nasze wszystkie stracone chwile i chociaż wiem jak ta sytuacja na Ciebie wpływa chcę być twoim wsparciem, jako członkini tego samego klanu, towarzyszka i... partnerka.
Kotka nerwowo wpatrywała się we własne łapy podczas gdy ja przetrawiałem to co właśnie usłyszałem. Byłem zdziwiony jej nagłym wyznaniem, lecz jednocześnie zacząłem wyobrażać sobie to wszystko jako jakiś rodzaj odskoczni od rzeczywistości. Nie byłem z siebie dumny, ale musiałem przyznać, że jej piękna sierść i delikatny charakter nie czyniły już na mnie takiego samego wrażenia jak za dawnych lat, ani nie czułam do niej tego samego co wcześniej. Nie zamierzałem jej jednak ranić bądź co bądź sam jeszcze do nie dawna oddał bym wszystko, żeby usłyszeć to z jej ust. Co mi szkodzi? Może to właśnie to czego potrzebuje...
- Jako partnerka? - spytałam tępo nie chcąc niczego pochopnie przyjąć. Wendy ze śmiechem wywróciła oczami i ostrożnie dotknęła mojego nosa, tym należącym do niej.
- Jako partnerka.

1148 słów • Kalypso zyskuje 11 pkt.



Od Wilczego Futra

 

Narracja pierwszoosobowa


Dzień jak dzień. Patrol, polowanie, rozmowa z mamą. Próba ukrycia uczuć do jednej kotki.
Liżę swoje futro. Nie wyglądam jak mama. Ciekawe jaki jest mój ojciec? Może podobny do mnie?
Irysowa Gwiazda ma inny kolor futra niż ja, jest wyższa. A ja jak jakiś uczeń. Wstaję i idę powoli do
legowiska Medyków, ostatnio coraz częściej odwiedzam Skowronkową Ćmę. Ten kocur jest strasznie
mądry! I wie mnóstwo.
– Dzień dobry Łania Koro!- mówię radośnie do zastępczyni i chylę lekko głowę. W końcu jest
zastępczynią! I bliską przyjaciółką Irysowej Gwiazdy. Pamiętam jak byłem kociakiem to mówiłem do
niej ciociu.
– Dobry. Co u ciebie młody?- odpowiada po chwili kotka.
– Nie najgorzej ciociu, idę odwiedzić Medyka.- Zastępczyni patrzy na mnie zdziwiona.
– Nic Ci nie jest? Przecież możesz powiedzieć.- Śmieje się cicho. Zawsze tak jest. Cała ciocia,
zawsze troskliwa.
– Ale mi nic nie jest, lubię odwiedzać medyków … nie chce mówić tego w obozie, bo jeszcze myślę
nad tym.- szepcze cicho do niej. Nie jestem jeszcze pewny czy chce być na pewno wojownikiem.
Jednak bycie medykiem ma mnóstwo minusów.
– Jak będziesz chciał kiedyś pogadać to przychodź do mnie śmiało.- Uśmiecham się. I niech ktoś mi
powie, że ona nie jest fajna!
– Zapamiętam, dziękuję. Tylko proszę … nie mów mamie wiesz jaka ona potrafi być.- Kotka
przytakuje. Zna dobrze mamę, a nawet lepiej.
– Wiem, wiem jaka ona jest, od razu przyjęłaby to jako fakt.- Racja, mama jest dziwna.- Ja muszę iść
już młody, miłego dnia.
– Miłego.- Odpowiadam krótko, a kotka odchodzi ode mnie. Kontynuuje pójście do medyka. Już
pachnie ziołami, znam pomimo bycia wojownikiem dość dużo ziół. Dużo czasu w życiu spędziłem u
medyków. Nie muszę się denerwować jak, by mi się coś stało/albo nie byłoby medyków w okolicy.
Trzeba moim zdaniem znać, choć podstawy.
– Dzień dobry Skowronkowa Ćma!- Wołam radośnie wchodząc do legowiska medyka. Medyk kiwa
głową na znak pozdrowienia.
– Miło mi, że odwiedzasz mnie Wilcze Futro, pomógłbyś mi z ziołami? Brakuje mi pajęczyn i nasion
maku, a ty wiesz gdzie one są.- Patrzę na niego zdziwiony, no wiem gdzie leżą jednak po co mam mu
pokazać gdzie one są?
– Nie rozumiem.
– Chodzi o to czy pomożesz mi zebrać, jak bym to zrobił sam to zajmie mi to dużo czasu.
– Jak tak to bardzo chętnie!

-•-

Wyrywam korzeń z ziemi, skończyliśmy zbierania jakiś czas temu jednak poprosił mnie o wyrwanie
korzenia. Nie pamiętam co to za korzeń jednak zawsze coś? Pomogę, i nie powinienem się spóźnić
na wieczorny patrol. Wyrywam korzeń i idę z nim w kierunku obozu. Cały dzień prawie spędziłem na
zbieraniu ziół. Wchodzę do obozu po kilkunastu uderzeniach serca. Bardzo szybkim krokiem prawie
biegiem wchodzę do legowiska medyków. Marszczę brwi, czemu Skowronkowa Ćma śpi? Dam mu
się wyspać, dużo roboty było dziś. Odkładam korzeń i po wzięciu dwóch listków kocimiętki wychodzę.
– Wilcze Futro.- Zaczyna niemiło mama. Czyli przegapiłem patrol.- Gdzie byłeś? Nie poszedłeś na
patrol, więc MUSIAŁEŚ mieć dobry powód.
Odkładam liście kocimiętki na ziemi i patrzę kotce w oczy.
– Pomogłem Medykowi z ziołami, nie ma ucznia i mnie poprosił. Myślałem, że ci powiedział.-
Uśmiecham się miło. Mam jedną nadzieję, że nie zobaczy kocimiętki. Raz na jakiś czas wezmę ją, by
się rozerwać. Tak dla zabawy, poprawy humoru.
– Na przyszłość sam mnie informuj, tylko pamiętaj. Jesteś wojownikiem, nie medykiem. Twoim
priorytetem jest obrona i patrolowanie terenów, nie chodzenie za ziołami.- Mówi oficjalnie Irysowa
Gwiazda.
 – Oczywiście rozumiem - Odpowiadam krótko i biorę liście do pyszczka odchodząc do kotki. Nie zauważyła, tyle dobrego. A teraz czas zjeść kilka.


570 słów • Wilcze Futro zyskuje 5 pkt.


Od Kruczej Mgły CD Kalypso

 

Narracja pierwszoosobowa 


Prawda może nas boleć, ale czasem po prostu nie da się od niej uciec. Złotooka była wstrząśnięta tym co usłyszała i nie mogłam ją za to winić, przez te kilka dni starałam się spędzać z nią każdą chwilę, była jedynie kociakiem, ale nie mogłam wątpić w jej inteligencję. Rozmawiałyśmy o sprawach błahych i nieistotnych, jednak nawet w ów czas jej odpowiedzi budziły we mnie podziw. Rozumiała moje położenie i związane z nim konsekwencje na własnej osobie, z czasem gdy początkowe przerażenie minęło, kotka wydała mi się niezwykle dojrzała, może nawet bardziej ode mnie...
Kalypso nie przeszkadzał mi w prowadzeniu rozmowy z Lore, tak naprawdę w ogóle go nie widywałam. Jego reakcja nie powinna mnie zdziwić w końcu nie mogłam powiedzieć mu prawdy, a jednocześnie byłam zawiedziona tym iż kompletnie mnie odrzucił. Wiedziałam, że nasza znajomość jest z góry skazana na porażkę i nie możemy się do siebie przywiązać, podobnie sprawa ma się co do mojej uczennicy, ale jednocześnie czułam do nich pewien respekt. Sądziłam, że bezgwiezdny sam dojdzie do tego co się dzieje i mimo wszystko spróbuje jakoś to zrozumieć, czułam się okropnie bezbronna jak i naiwna. Nie powinnam niczego od niego wymagać, ani tym bardziej liczyć na pomoc w pokonaniu tego do czego sama się wkopałam.
- Za nic cię nie winie - powiedziała krótko szara kotka widząc jak niepewna i krucha w jej towarzystwie jestem. Słowa te nie łączyły się nijak z tym o czym chwilę wcześniej rozmawiałyśmy, ale poczułam się lepiej wiedząc, że Lore mimo wszystko jest po mojej stronie, uśmiechnęłam się do niej delikatnie, który to gest natychmiast odwzajemniła.
Muszę iść do Matthewa i w końcu porozmawiać z nim w cztery oczy, bez żadnych świadków, którzy w każdej chwili mogliby nam przeszkodzić - tego wymagała ode mnie Wendy, ale ja również poczułam ogromną potrzebę wyjaśnienia wszystkich spraw.
Pożegnawszy się ze złotooką udałam się tam gdzie teoretycznie powinno znajdować się legowisko przywódcy niewiernych. Ze wszelkich sił chciałam tego uniknąć, ale miałam żywe wrażenie, że dopóki tego nie zrobię wciąż będę tkwić we własnym wewnętrznym koszmarze.
Przeszłam przez zasłonę z bluszczu i zobaczyłam, że kocur w rzeczy samej tam się znajdował, rozłożony na posłaniu ostrzył pazury nawet nie patrząc w moją stronę.
- No proszę, wreszcie zaszczyciłaś mnie swoją obecnością! - wykrzyknął radośnie, nadal nie obracając się w moją stronę.
- Noga już Ci nie przeszkadza? Sam osobiście zleciłem Wendy wykurowanie cię, tak naprawdę nie chciałem aż tak bardzo Cię uszkodzić, trochę mnie poniosło... W każdym bądź razie skoro masz siłę na szlajanie się gdzieś z moim kochanym braciszkiem, który swoją drogą był tu kilka dni temu zapewne z Twojego powodu, to powinno być już przynajmniej po części lepiej - Byłam zaskoczona tym jak szybko kocur to wypowiedział, ale fakt z jaką prędkością można się wypowiadać nie był w tej chwili istotny.
- Jednak tu był?
- Jednak? Przybiegł tutaj jakby się paliło, po czym zanim cokolwiek z siebie wydusił musiałem odczekać pół dnia aż w końcu złapie oddech - powiedział wyraźnie rozbawiony zaistniałą sytuacją - ale podejrzewam, że nie po to tutaj jesteś.
- Do czego tak właściwie miałabym być wam potrzebna? - spytałam tępo, zapominając tego o co dokładnie miałam spytać, chrzaniąc moje wcześniejsze przygotowania.
Matthew odrobinę spoważniał, wbijając wzrok w ziemię.
- Pomóż mi
- Co takiego?
- Pomóż mi go odzyskać. On nie rozumie, że nie życzę mu źle, ja po prostu... chciałbym jakoś przyczynić się do wyjścia bezgwiezdnych z ukrycia - oznajmił bez cienia kpiny w głosie, ale już po chwili na jego twarz powrócił szeroki uśmiech - poza tym myślę, że idealnie nadajesz się na naszą maskotkę.
- M-maskotkę?

- Chyba kojarzysz tę przyśpiewkę klanu, podczas pierwszej fali napaści? Swoją drogą miałaś rację nie musieliście pomagać tym z zachodu, myślę, że i tak na nic się to zdało, ale chyba znowu zaczynam mówić nie o tym co trzeba. A więc tak "czarna noc ocali klan" możemy uznać, że pojmanie cię nie było aż tak bardzo przypadkowe, tym samym niewierni będą w stanie na dobre uwierzyć w autentyczność tej wymyślonej, ale niebanalnej przepowiedni, razem możemy stworzyć jedyny w swoim rodzaju świat. Świat bez gwiazd - stwierdził lider, schodząc ze swojego posłania i zmierzając w moją stronę.
Stojąc naprzeciwko mnie przystał podnosząc do góry swoją łapę, na której dało się zauważyć świeży ślad po rozcięciu.
- Podobno w tym miejscu blizny trudniej się goją - powiedział spoglądając na mnie wyczekująco, aż nie zorientowałam się czego ode mnie chce. Uniosłam prawą łapę, żeby przystawić ją do tej Matthewa.
- Nie zrobisz jej nic.
- Co proszę? - samiec popatrzył na mnie udając, że nie do końca rozumie o czym mówię, chociaż byłam pewna, że zrozumiał to aż za dokładnie.
- Niezależnie od mojego zachowania nie skrzywdzisz jej! - warknęłam na niego nie przejmując się tym jak bardzo moje zachowanie było wyzywające.
- To ja tu dyktuje zasady, ale jeśli będziesz współpracować nie będę miał ku temu powodów - mruknął, dając mi do zrozumienia, że nie mam na co liczyć i "niezależnie od mojego zachowania" Lore jest na straconej pozycji.

-•- 

Obudziłam się rankiem w ziemiance, którą dzieliłam z Bursztynową Pręgą. Przez nieobecność za równo jego jak i mojego strażnika mogłam robić to na co miałam ochotę, nie będąc kontrolowaną przez nikogo, próba ucieczki po mimo wszystko nie była w tym momencie odpowiednia. Nie byłam na to gotowa zarówno fizycznie jak i psychicznie, przywódca dał mi wyraźnie do zrozumienia, że jeśli ośmieliłabym się to zrobić nie oszczędziłby ani Lore, ani tym bardziej Huntera. Jego nieobecność była lekko mówiąc przygnębiająca, musiałam sama przed sobą przyznać, że mimo to jak wiele nas różniło i nie wyobrażałabym sobie kiedykolwiek się do niego zbliżyć to jednak brakowało mi tej irytującej kupy rudej sierści. Każdy na pewno przeżył kiedyś taki czas, w którym nawet jeśli niewiadomo jak bardzo by się starał nic nie wychodziło pozostawiając daną osobę w rozsypce. Tego dnia nie czułam już nic poza narastającym uczuciem zawodu samą sobą. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić, więc leżałam jedynie, próbując o niczym nie myśleć. W końcu stwierdziłam, że powinnam coś zjeść, co prawda nie za bardzo miałam na to ochotę, a mówiąc szczerze w ogóle jej nie posiadałam, ale doszłam do wniosku, że już wolałabym się utopić niż zginąć śmiercią głodową. Jednocześnie zauważyłam, że sposobów na zakończenie życia jest naprawdę sporo, a przedmiotów, które mogą ku temu posłużyć wiele. Zaczęłam się rozglądać po terytorium i wyobrażać jak wiszę, przywiązana do gałęzi drzewa lub przekłuta przez ostre patyki, mogłabym również zostać przygnieciona przez głaz, spalona żywcem, rozszarpana przez psy, dziki czy inne zwierzęta, możliwości było nieskończenie wiele, a te scenariusze coraz bardziej wybiegające ponad kresy mojej wyobraźni jak bardzo nietuzinkowe by były na pewno mogłyby być prawdziwe. No może nie często na tym terenie zdarza się w paść w jakieś wiry wodne, zostać zagazowanym czy pożartym przez egzotyczne ptaki, ale istniały jeszcze inne sytuacje godne uwagi.
Miałam nadzieję na znalezienie jakiejś zwierzyny, z tego względu udałam się jak najdalej od tej "żywej" części obozu. Wyszłam na zarośniętą polanę, z której roztaczał się widok na góry. Gdyby nie fakt, że nadal widoczna była bariera, która błyszczała intensywnie w promieniach słońca mogłabym przypuścić, że to jedno z piękniejszych miejsc na jakie kiedykolwiek natrafiłam. Wytężyłam wzrok i węch, próbując wyłapać zapach obcego stworzenia, ale lekki wiatr mi to porządnie uniemożliwiał. Polowanie z tej perspektywy byłoby uciążliwe, więc przeniosłam się dalej, zbliżając do ogrodzenia. 

Tam w końcu po dość długim czasie zobaczyłam niewielkiego zająca, byłam kompletnie oszołomiona tym, że w ogóle cokolwiek znalazłam, ale nie zamierzałam zmarnować okazji na zdobycie pożywienia, więc ostrożnie, trzymając się blisko przy ziemi zaczęłam iść w jego kierunku. Odległość między nami malała aż w końcu zwierzę dostrzegło moją osobę przedzierającą się przez łąkę w jego kierunku. Ssak zaczął uciekać, ale na jego nieszczęście okazałam się od niego szybsza. Ostatnie chwile życia spędził walcząc o życie pod moimi pazurami, gdy przestał się miotać, a jego ciało znieruchomiało zamierzałam zacząć go jeść, ale ciekawość mnie powstrzymała. Spojrzałam na miejsce w jego ciele, z którego jeszcze przed momentem dochodziło szybkie, nierównomierne bicie, rozcięłam jego skórę w tym miejscu nie chcąc uszkodzić znajdującego się w nim narządu. Cięcie okazało się nie dostatecznie głębokie, więc je powtarzyłam aż do momentu, w którym moją łapę zalała jeszcze ciepła krew zająca, nie zraziło mnie to a jeszcze bardziej pogłębiło moją rządzę wydostania z niego tego czego szukałam. Wkrótce rana była na tyle okazała, że w końcu uchwyciłam w ciele szkodnika narząd, który uznałam za odpowiedni, delikatnie go przyciągnęłam chcąc zobaczyć jak wygląda.
Serce szaraka miało nierówny, nieco owalny kształt, nie spodziewałam się, że ta część ciała będzie tak mała, tak niepozorna, nigdy nie przypuszczałabym, że właśnie to coś utrzymuje nas częściowo przy życiu, chociaż nieczęsto miałam okazję grzebania we własnych ofiarach. Nie przypuszczałabym również, że ktoś może mnie w takiej sytuacji kiedykolwiek zobaczyć, byłam niemalże cała w krwisto czerwonej mazi, przytrzymując zwłoki, a przynajmniej to co z nich zostało, delikatnie mówiąc nie wyglądałam najkorzystniej.
Niestety byłam pewna tego co, a raczej kogo zobaczę gdy się odwrócę, mój wrodzony pesymizm podpowiadał mi, że nie była to Wendy, Lore, Ash, Pręga ani Matthew, których obecność w tym czasie zniosłabym trochę lepiej. Odwróciłam się przodem do kocura chcąc zobaczyć jego reakcją, ale Kalypso nie wydawał się moim zachowaniem obrzydzony, zniesmaczony czy przestraszony, a jedynie lekko zdziwiony.
- Cudzoziemcy są naprawdę dziwni... - mruknął do siebie na tyle głośno bym mogła go usłyszeć.
- Kto to mówi? - odparłam na to oschle, ale tak naprawdę nie miałam zamiaru się z nim kłócić.
- Ktoś pochodzący z klanu rządzonego przez wariata, zmierzającego do przejęcia władzy nad światem - odpowiedział spokojnie zielonooki, podchodząc w moją stronę.
- Masz doprawdy ciekawe hobby, coś Ty mu zrobiła? - spytał przyglądając się mojemu dziełu.
Zamierzałam się uśmiechnąć i odpowiedzieć coś równie abstrakcyjnego, ale przypomniałam sobie co przed chwilą czułam. Jak widząc daną osobę można całkowicie zapomnieć o otaczającym nas świecie? Odpowiedź na to jest jedna - Nie można, nie powinno się, to... to niemoralne, a przynajmniej ja tak sądziłam.
- Myślisz, że też je mam? - zapytałam całkowicie poważnie, wbijając wzrok w punkt pod moimi łapami.
- Z pewnością - odpowiedział patrząc raz na mnie, a raz na mój wyczyn - Chociaż nie sądzę by to coś też tak uważało. Część mnie chciała się szczerze roześmiać, podzielić się z nim wszystkim co ciążyły mi na duszy, ale nie mogłam. Nie teraz.
Nie mam pojęcia co wywołało u mnie taką zmianę, nigdy nie miałam specjalnych problemów z podejmowaniem decyzji, radzeniem sobie w trudnych sytuacjach czy rozwiązywaniu własnych utrapień, ale w tej chwili myślałam o kimś kim byłam, kim byłam przed wojną, kim byłam gdy zawsze miałam kogoś przy sobie, kogoś na kogo zawsze mogłam liczyć. Nie jestem tą samą osobą i tym razem by się podnieść również potrzebuje mieć kogoś takiego.
Długo zbierałam myśli rozważając wszystkie argumenty za i przeciw temu, żeby wtajemniczyć w moje domysły Kalypso, oczywiście pomijając niektóre tematy. Postanowiłam, że zaryzykuję, miałam do stracenia wiele, ale nic nie robiąc w końcu i tak bym to straciła. Starałam się by mój głos brzmiał niewinnie, tak jakbym to co chciałam mu powiedzieć było zupełnie naturalne, jednak nie do końca tak wyszło. 

- Znasz jakieś miejsce, w którym moglibyśmy porozmawiać nie bojąc się, że ktoś może nas podsłuchać?
Kocur zamyślił się, wyglądał jakby nie był do końca pewny tego czy teren, o którym myśli na pewno spełnia wszelkie wymogi bezpieczeństwa.
- To ważne?
- Tak mi się wydaje - odparłam nieco zbyt dosadnie, samo wyobrażenie tego, że mogłam narazić się komuś z możliwie tak "błachego" dla innych powodu wydało mi się żenujące. Byłam egoistką myśląc, że mogę od tak zwyczajnie wciągnąć innych w bagno swoich problemów. Opuściła mnie wszelka pewność siebie i już miałam wszystko odwołać gdy zielonooki się odezwał.
- Właściwie jest takie miejsce, ale...
- Ale?
- Nie sądzę byś chciała tam za mną wejść.
Spojrzałam na niego wymownie nie rozumiejąc dlaczego niby miałabym mieć coś przeciw temu.
- Praktycznie na każdym rogu może czaić się ktoś obcy, wszędzie można zostać łatwo namierzonym i podejrzewam, że dobrze o tym wiesz. Natomiast nie mówiąc o członkach klanów nawet bezgwiezdni nie są zbyt przychylnie nastawieni do przebywania na terenie dwunożnych - częściowo wytłumaczył swój plan czekając na moją reakcję. Wpatrywałam się w niego tępo sądząc, że kompletnie mu odbiło albo robi sobie ze mnie żarty, ale po głębszym zastanowienie doszłam do wniosku, że ten pomysł faktycznie jest jedynym bezpiecznym wyjściem. Musiałabym złamać kolejne zasady, ale czy to miało jakiekolwiek znaczenie? Nikt by się o tym nie dowiedział a nawet jeśli to mogłam spokojnie obrócić to na swoją korzyść sądząc iż zostałam do tego zmuszona. Nie była to pocieszająca myśl, ale w tedy mimo wszystko nikomu bym nie zaszkodziła o ile rzeczywiście bez większych komplikacji udałoby mi się kiedyś powrócić w rodzinne strony. Teraz moja wiara i przynależność nie miały większego znaczenia, więc czemu nie miałabym choć raz zobaczyć jak wygląda legowisko dwunożnych? Swoją drogą możliwe, że to była jedyna taka okazja, która nie miałaby już nigdy się powtórzyć. Ciekawość podobno do niczego dobrego nie prowadzi, ale tym razem miałam również inny cel.
- Zgoda - wojownik, spojrzał na mnie krzywo zapewne zastanawiając się czy dobrze zrozumiałam to co próbował mi powiedzieć.
- Poważnie?
- Sądzę, że to świetny pomysł.

-•-

Przeszliśmy przez "przejście do świata dwunożnych" i ruszyliśmy w nieznanym mi kierunku. Starałam się trzymać z tyłu aby się nie zgubić oraz dla bezpieczeństwa. W zasadzie zazwyczaj jest na odwrót, ale ja jednak lepiej czułam się zamykając pochód, podczas gdy mogłam w każdej chwili się obrócić i sprawdzić czy aby na pewno jesteśmy sami. Powinnam zastanawiać się co powiem i zrobię gdy będziemy na miejscu, ale zamiast tego moją uwagę przykuły wcześniejsze słowa Kalypso. Miał rację, nigdy nie możemy mieć dokładnej pewności, że nikt nie czai się w pobliżu. Zawsze istnieje cień szansy, że akurat w danym momencie jest się obserwowanym. W jednej chwili przypomniałam sobie całą masę sytuacji, w których będąc pewna całkowitej prywatności zachowywałam się aż nazbyt swobodnie. Nigdy nie sądziłam, że inni mogą próbować mnie podglądać, a sama myśl o tym sprawiła, że miałam ochotę zapaść się pod ziemię i całkowicie zmienić swoją tożsamość.
- Wiem, że to może niecodzienna sytuacja, ale postaraj się im jakoś przypodobać - z zadumy wydostał mnie niepewny głos zielonookiego. "Niecodzienna sytuacja"? Czy ktokolwiek urodzony w klanie mógłby pochwalić się przebywaniem na terytorium potencjalnego wroga? To na co się zgodziłam było wręcz nierealne, miałam łasić się do istot, od których przez stworzenie klanów chciano się uwolnić, błagam, już wyznanie miłości Miedzianemu Głogu wydało mi się bardziej przystępne. Jednak sama o tym zdecydowałam i nie mogę nagle zmienić planów.
- Nie licz na wiele - stwierdziłam zrezygnowana.
- Po prostu ich nie zaatakuj i będzie dobrze - kocur stanął, rozejrzał się dookoła i szeroko uśmiechnął - Jesteśmy na miejscu!
Przed nami widoczny był wielki, niesamowicie rozbudowany dom, o ile piechurzy dzielą z nami jednakowe zastosowanie tego słowa. Starałam się nie zwracać uwagi na miejsca, w których dotychczas byliśmy, znajdowało się tam tak wiele nieznanych mi przedmiotów, że od samego patrzenia na nie zaczynała mnie boleć głowa. Chciałam poznać ich właściwości, ale czułam, że nadmiar informacji by mnie kompletnie przytłoczył.

Kalypso zbliżył się do małego otworu w czymś co miało imitować wielkie, drewniane wejście dla dwunogów i przesunął łapą znajdującą się tam blokadę dzięki czemu powstało przejście jakby idealnie stworzone dla kotów i wszelkich istot naszego rozmiaru.
Bezgwiezdny nie wszedł jednak do środka, ruchem głowy nakazując mi zrobić to jako pierwsza. Spojrzałam na niego niekoniecznie z wdzięcznością chcąc dać mu do zrozumienia, że nie widzę sensu w takich uprzejmościach tym bardziej, że nie mam bladego pojęcia co czai się za ścianą, polecenie jednak wykonałam.
O ile na zewnątrz mogłam skupić się na oglądaniu nieba lub własnych łap, tak tutaj nie mogłam skupić się na niczym. Wszystko na co tylko zwróciłam wzrok było dla mnie wielką niewiadomą, czymś dziwnym, innym, ale również niezmiernie przyciągającym.
Musiałam oderwać się od gapienia na wszystkie strony przez mojego towarzysza, który z niewiadomej przyczyny zaczął przeraźliwie głośno miauczeć.
- Co ty wyprawiasz? - syknęłam nie wiedząc co w niego wstąpiło.
- Sprawdzam czy ktoś z nich tu jest, ale raczej nie - wytłumaczył spokojnie.
- Skąd pewność, że tak jest?
- Uwierz mi, oni nie cierpią tego dźwięku, gdyby rzeczywiście któryś z nich był obecny natychmiast by do nas przybiegł.
- Byłeś tu już wcześniej? - spytałam z lekkim wyrzutem.
- W naszym klanie nie ma zbyt wielu stworzeń innego gatunku, co zapewne sama zauważyłaś, a nie zawsze możemy liczyć na przechodniów... - zaczął nieśmiało, aby za chwilę swoją pewnością obrócić sytuację na swoją korzyść - to chyba nie godzi się szanującemu wojownikowi, zgaduję, że właśnie tak myślisz - powiedział dziarsko.
- Wojownikowi? Właśnie cofasz się do rangi pieszczocha.
Kocur nie zareagował na moją zgryźliwą uwagę tak samo jak na błękitny pasek, który obracałam w łapach. Na jego środku widniały nieznane mi symbole, ale byłam pewna, że w języku dwunożnych układały się w imię nadane przez nich zielonookiemu. Nie wspomniałam o tym z trudem powstrzymując się przed jakimś złośliwym komentarzem.
Zaglądałam do każdego miejsca w lepiance piechurów, a podczas zwiedzenia jednego z mniejszych i znacznie węższych pokoi doznałam solidnego wstrząsu gdy patrząc w miejsce, w którym spodziewałam się zobaczyć beżową ścianą ujrzałam średniej wielkości kota o czarno-białej sierści, zielonych, szeroko otwartych oczach i łapach brudnych od pozostałości czerwonej substancji.
Musiałam wydać jakiś bliżej nieokreślony odgłos bo w chwilę później pojawił się Kalypso, który widząc moją minę zaczął chichotać.
Stworzenie przede mną nie dość, że przypominało mi mnie to było ze mną niesamowicie zsynchronizowane. Robiło dokładnie to co ja, podnosiło głowę kiedy ja to robiłam, machało łapą gdy mnie przyszła na to ochota i przyglądało mi się takim samym zdziwionym spojrzeniem, którym ja raczyłam je. Zbyt wiele rzeczy wskazywało na to, że to coś to rzeczywiście moja osoba. Czasami zdarzało mi się przeglądać w wodzie, ale nigdy moje odbicie nie było tak ostre i dokładne jak tutaj, przeniosłam wzrok na burego samca, który opanowawszy śmiech przyglądał mi się z kpiącym uśmiechem.
- Co to jest?
- Ty - stwierdził uśmiechając się złośliwie, na co wywruciłam oczami.
- TO w czym się widzę.
- Nie mam pojęcia jak dwunożni to nazywają, ale jak widzisz służy wyłącznie do poprawiania wyglądu. Oni mają na tym punkcie wyraźnego bzika.
Przyjrzałam się jeszcze raz "drugiej mnie" zwracając większą uwagę na swoją aparycje.

- Naprawdę moje uszy tak wyglądają? - zapytałam przewracając głowę na bok.
- Tak, naprawdę. Co Ci w nich nie pasuje?
- Moim zdaniem powinny być nieco większe.
- Nie są złe, według mnie wyglądają całkiem uroczo.
- Uroczo? - spojrzałam na jego odbicie - twoje są zdecydowanie lepsze! Widziałeś mój ogon? To już jest kompletna porażka.
Po kolei wymieniałam części mojego ciała, które mi się nie podobały (a było tego sporo) od czasu do czasu przerywana słowami Kalypso "wydaje mi się, że odrobinę przesadzasz" i "widziałem gorsze przypadki".
- Gdybym wiedział, że masz tyle kompleksów powiedziałbym abyś tu nie wchodziła.
- Zakazany owoc smakuje najlepiej. Wtedy z pewnością bym tu weszła - oznajmiłam mu wciąż zapatrzona w siebie jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało.
- Wycofuje to co powiedziałem Ci o tym przyrządzie. Jak widzę w niektórych przypadkach służy również to mieszania innym w głowach - mruknął bardziej do siebie niż do mnie, ale w jego głosie nie było słychać ani odrobiny złości czy dezaprobaty.
- Niechętnie muszę się zgodzić - odpowiedziałam zamykając oczy i idąc tyłem zamierzałam jak najdalej się oddalić, ale skończyło się na tym, że wpadłam na przeciwległą ścianę. Miałam nadzieję, że zielonooki tego nie zauważył, ale zdradził go stłumiony śmiech.
Zmierzyłam go krytycznym spojrzeniem, stał na tyle blisko tej przeklętej rzeczy, że nie mogłam się oprzeć pokusie by w nią spojrzeć. Nagle nastała ciemność. Byłam tak zagapiona, że nie zauważyłam Kalypso, który stał przede mną zasłaniając mi widok własnymi łapami.
- Odwróć się i wykonaj trzy kroki w prawo - wydał polecenie, stając koło mnie i cofając kończyny.
- Poważnie? - spytałam ze śmiechem czym sprawiłam, że kocur wręcz wypchnął mnie z pomieszczenia, nie słuchając co mam do powiedzenia.
- Uratowałen cię przed poważnym uzależnieniem, powinnaś być mi wdzięczna - oznajmił niemalże poważnie gdy znaleźliśmy się w innym pokoju.
Uśmiechnęłam się, ale mój wyraz twarzy diametralnie się zmienił gdy przypomniałam sobie po co tutaj przyszliśmy.
Usiadłam na miejscu i zaczęłam mówić.
- Ja mam wrażenie, że Matthew chce... chce... - słowa nie chciały przejść mi przez gardło - że on zrobi coś Lore - powiedziałam jak najszybciej się dało.
- Dlaczego miałby to zrobić? - zapytał spokojnie kocur.
- On wie o mnie za dużo - zaśmiałam się nerwowo - i chce to wykorzystać. Może nie brzmie teraz przekonująco i wychodzę na kompletną egoistkę, ale skąd mógłby wiedzieć o tym co powiedziałam naszym wojownikom gdy wrócili z walki z bezgwiezdnymi ponad księżyc temu lub to, że naprawdę kocham kociaki, albo, albo...
Wiedziałam, że jeśli teraz się nie przełamię nie zrobię tego w ogóle, ale sama myśl o tym, że ktoś z poza mojego klanu mógłby się tego dowiedzieć sprawiała, że chciałam ze wszystkiego zrezygnować.
Myślałam, że Kalypso zacznie mnie poganiać i się niecierpliwiść, ale nic z tych rzeczy się nie wydarzyło. Patrzył na mnie pogodnie dając mi czas na przemyślenie wszystkiego.
- Albo tego jak bardzo za nim tęsknię - powiedziałam a raczej wyszeptałam przymykając oczy spod, których widziałam zniekształcony przez nabierające się łzy świat.
Chwilę później kryłam głowę w jego sierści czując się znacznie lepiej niż podejrzewałam. Bezgwiezdny zapewne nie rozumiał o kogo mi chodziło, ale mimo to nie pytał o to, nie pytał o nic, po prostu był obok.
- Przepraszam - wymamrotałam odsuwając się  od niego - zazwyczaj lepiej to znoszę...
Była to prawda, nigdy jeszcze w czyimś towarzystwie nie pozwalałam sobie na taki wybuch emocji. Potrafiłam całymi dniami płakać na wspomnienie Szałwiowego Ogona, ale tylko w tedy gdy byłam sama. Pośród innych starałam się nie okazywać tego w jak wielkiej rozpaczy jestem, nie czułam się wśród nich bezpiecznie, ale teraz było inaczej.
- Nie masz za co przepraszać - powiedział cicho - Chciałabyś wracać?
Nagle poczułam przypływ odwagi.

- Nie. Nie powiedziałam Ci nawet małej części z tego co planowałam - oznajmiłam donośnie - Pamiętasz dzień, w którym wyprowadziłeś mnie poza obszar terytorium bezgwiezdnych? Matthew powiedział mi, że go zawiodłam, myślał, że bardziej zależy mi na dobru innych, niżeli swoim własnym i, że nawet po śmierci ukochanej osoby nie jestem w stanie poświęcić mu należytego szacunku. Ja wiem, że to brzmi nieszkodliwe, ale na mnie wywarło znacznie większe wrażenie. Gdy mój partner umarł obiecałam sobie być mu wierna na zawsze, spotkać się z nim gdy i na mnie przyjdzie czas, ale każdym moim czynem czuje, że coraz bardziej się od niego oddalam nawet jeśli już do tej pory łączyła mnie z nim jedynie pamięć. Twój brat nie miał prawa o tym wiedzieć, więc ktoś rzecz jasna go o tym poinformował, jednak nie o tym teraz mowa. Co do Lore... zawsze mogłam to źle odebrać, ale powiedział mi, że jeśli nie współpracuje to jej przypadkowe zniknięcie nie będzie dla mnie różnicą. Szczerze mówiąc nie jestem pewna dlaczego dokładnie miałby do tego doprowadzić, ale może rzeczywiście ma w tym jakieś korzyści, których nie mogę zrozumieć.
- Nawet nie próbuj zrozumieć jego toku myślenia. On nigdy nie rzuca słów na wiatr, no chyba, że dana sytuacja byłaby dla niego niewygodna.
- Czyli twierdzisz, że naprawdę może się na niej zemścić? - spytałam z gasnącą nadzieją, lider bezgwiezdnych był dla mnie kimś niepojętym, kimś kto jako jedyny zauważa rację w swoich czynach jakiekolwiek by nie były, jednak jeśli wierzy w swoje zwycięstwo jego poglądy muszą w choć małej części być słuszne, nie podjąłby się czegoś takiego gdyby  wiedział, że nie jest to nic warte, prawda?
Istoty takie jak on wydawały mi się niezwykle ciekawe, sam fakt, że wiedzą one coś o czym inni z własnej woli nie potrafią pomyśleć jest niesamowicie intrygujący.
- Tego nie powiedziałem - odrzekł Kalypso, który również wyglądał na pogrążonego w myślach - ale dla bezpieczeństwa należy bardziej zwracać uwagę na jego zachowywanie i słowa co do tej uczennicy.
- Nie ucieknę stąd - stwierdziłam beznamiętnym tonem - Nie ucieknę stąd dopóki on żyje.
Kocur milczał zakłopotany.
- Wiem, że jesteście rodziną, ale jeśli się nie opanuje już zawsze będzie tak jak teraz i-
- To jedyne rozwiązanie. Jestem tego świadomy, ale nie mogę, nie mogę tego skończyć. Co ty byś zrobiła gdyby każdy oczekiwał od ciebie czegoś takiego?
- Nie mam pojęcia i pewnie nigdy się nie dowiem, ale potrafię to sobie wyobrazić. Nie ma mowy, żebym zabiła własną siostrę niezależnie od tego jak wiele błędów by popełniła, nie powinnam cię do tego nakłaniać.
- Nic nie szkodzi, dowiedziałaś się jedynie tego o czym ja wiedziałem już wcześniej.
- Tęsknisz za nim? - spytałam, skupiając wzrok na podłożu.
- Jak mogę za nim tęsknić skoro jest obok?
- Chodzi mi o osobę, którą był. Nie sądzę by zawsze zachowywał się w ten sposób.
- Bo wcale taki nie był. Był dla mnie wzorem, czuły, opiekuńczy, wszyscy go uwielbiali. Czasami gdy go widzę wydaje mi się, że wrócił, ale chwilę później uswiadamiam sobie, że to już niemożliwe i nigdy nie będzie tak samo.
Teraz kocur siedzący obok wydał mi się bliższy niż ktokolwiek inny. Nasze doświadczenia były wobec siebie zupełnie inne, a jednak sprowadzały się do tego samego, smutku z powodu tego co było dawniej, a nie ma sposobu istnieć w teraźniejszości. W odróżnieniu ode mnie Kalypso nie stracił nikogo w ten konkretny sposób, ale jego problem wydawał mi się gorszy od mojego. Byłam świadkiem śmierci dwóch osób, które kochałam, ale miałam pewność, że one odchodząc czują do mnie to samo. W tym przypadku strata jest dużo bardziej boleśniejsza. Masz pewność, że mogło być inaczej, że nadal jest to możliwe, ale druga strona zdecydowała o tym za Ciebie i zerwała wszystko co was łączyło.
- To przykre, że Ci, na których nam najbardziej zależy odchodzą najszybciej - zauważyłam, uśmiechając się smutno w stronę ziemi. W tym momencie nie pragnęłam jednak znaleźć się spowrotem w klanie, chciałam tu zostać, nie wśród bezgwiezdnych, a zdala od wszystkich z tym konkretnym kotem.


4184 słowa • Krucza Mgła zyskuje 41 pkt.



Wilcze Futro

 


Pkt: 5 

Płeć: Kocur
Imię: Wilczek < Wilcza Łapa < Wilcze Futro
Wiek: 1 wiosna 11 księżycy
Wygląd: Liliowy Point Syjamski z niebieskimi oczami - tak można określić Wilcze Futro. On nie rozumie czemu dostał takie “dziwne” imię. W końcu nie przypomina tych całych wilków. Ma ciemniejsze o wiele łapy, mordkę, uszy i ogon. Na tym ciemniejszym obszarze widać jego “naturalny” kolor. Na jaśniejszej stronie zaś nie widać liliowego. Jest ona niemalże biała. Ma niebieskie jak niebo oczy. Warto powiedzieć że jest dość mały. Wygląda bardziej jak świeżo upieczony uczeń niż jak wojownik, jednak jest to za sprawą karłowatości.
Klan: Daksina
Funkcja: Wojownik, choć nie wie czy chce nim być
Pochodzenie: Urodzony Liderce i samotnikowi
Rodzina:
• Matka: Irysowa Gwiazda - Bardzo lubi kotkę, w końcu jest Liderką! Może nie jest idealna jednak jest fajna!
• Ojciec: Lucyfer (liliowy point syjamski) - Nie znał go, wie że musiał się urodzić komuś jednak nie widziała go w życiu na oczy.
Rodzeństwo: Brak
Partner: phii nie
Potomstwo: No niestety brak
Historia: No historia Wilczka jest dość dziwna? Tak mogę powiedzieć. Była sobie Irysowa Gwiazda której życie liderki zaczęło się nudzić i był Lucyfer. I spotkali się, raz, drugi, trzeci, czwarty. I wpadli, i tak w brzuchu pojawił
się wilczek. Irysowa Gwiazda chciała się pozbyć ciąży jednak nie udało jej się to. I pojawił się na świecie wilczek.
Dzieciństwo minęło mu miło, nie interesowało go czemu nie ma ojca. Żył sobie zadowolony. Mama go wspierała, choć był wpadką. Stał się uczniem Irysowej Kory a potem w wieku zaledwie 10 księżyców wojownikiem! Był
dumny z siebie. Jednak ostatnio zaczął się interesować medycyną, i nie wie czy bycie wojownikiem jest mu pisane…
Charakter: Wilczek to… taki typowy kot. Nie wyróżnia się. Miły, nie ciekawski za mocno, często się śmieje. Lubi się przedrzeźniać, ale tylko z przyjaciółmi. Woli bardziej samotność, samotne polowania, samotne rozmowy z
własnym cieniem. Uważa się za słabego, często się obraża w myślach. Jest wdzięczny kotom które spotkał, jak spotka cię na swoim terenie to zamiast się na ciebie rzucić to on spokojnie sobie pogada. Woli pomagać kotom, często rozmyśla nad tym czy chce być w końcu wojownikiem.
Kontakt: [disc] Kurczak#0551


Od Bursztynowej Pręgi

 

Narracja trzecioosobowa


Kotom bez trudu udaje się to, co nie jest dane człowiekowi: iść przez życie nie czyniąc hałasu

Morska Otchłań ziewnęła przeciągle, jednak żaden z wojowników, których obudziła, po nie jednej bezsennej nocy, nie miał do niej pretensji. Od dwóch dni już nie szukali Bursztynowego wojownika, nie miało to sensu, skoro został porwany lub zabity przez bezgwiezdnych. Otchłań nie mogła spać, ani nawet odczuć radości, choć pogoda była piękna, Miętowy Kwiat, martwiła się równie bardzo, jednak o wiele mniej okazywała to, Złote Futro, starał się rozweselić ponure kotki: Miętowy Kwiat, po włożeniu jeża do posłania, wcale nie wydawała się weselsza, za to zielonooka, nie okazała swojego gniewu, po zetknięciu z zimną wodą, wręcz przeciwnie, na jej pysku pojawił się wyzywająca mina i już po chwili wskoczyła do strumienia, by odwdzięczyć się młodszemu wojownikowi, tym samym rozpoczynając wodną bitwę. Cierniowy Lis, chyba nie zamierzał nigdzie wychodzić sam, od kiedy umarł Gepardzie Futro, kocur ten, przejął jego dotychczasowe obowiązki, jakimi było szkolenie Pręgi i bycie zastępcom i zrobił się dziwnie...niepewny... Za to Burzowa Gwiazda, wcale nie miał ochoty leżeć w legowisku medyczki, czuł się już lepiej. Gdy jacyś wojownicy kątem oka widzieli go przechodzącego przez obóz, miał on taką minę, jak by chciał znowu umrzeć, żeby tylko zobaczyć jak się ma Pręga, świetny wojownik, którego brakowało mu jak nigdy... Problem w tym, że jeszcze nigdy mu go nie brakowało...

Morska Otchłań czuła się dobrze  ,,jeszcze". Jako oddana członkini klanu, pomimo wielu zastrzeżeń od nie tylko medyczek, wymykała się na polowania, zazwyczaj nocne, bo w dzień wszyscy mieli na nią oko. Kiedy obóz tętnił życiem, kotka rozmawiała z przyjaciółmi, leżała, lub pomagała innym uporządkować nerwy, choć jej samej za bardzo się to nie udawało. Czemu Pręga musiał zostać porwany akurat teraz!? Teraz, kiedy potrzebowała go najbardziej! Srebrny Pazur która przeniosła się już do żłobka liznęła ją po uchu.
- Będzie dobrze - mruknęła Srebrna kotka.
- WCALE NIE! - Otchłań fuknęła na starszą samice - NIC NIE JEST DOBRZE! NIE MA PRĘGI, A JA NAWET NIE WIEM, CZY ON ŻYJE!
- Burzowa Gwiazda, mówił, że żyje. - spokojnie odpowiedziała partnerka przywódcy.
- Sorry...wariuje trochę przez to wszystko... - Morska odwróciła się ukrywając gniew przed starszą samicą.
Kotka uśmiechnęła się do młodszej wojowniczki.

                       kilka dni później


Burzowy dostał od Konwaliowej Łzy oficjalne pozwolenie na opuszczenie jej legowiska, co leżało mu w guście. 
Morskiej kociaki zaczęły już doskwierać więc grzecznie siedziała w żłobku - razem ze Srebrnym Pazurem i Makowym Płatkiem. Ciągle myślała o bursztynowookim, miała na to tak dużo czasu, że powoli załamywała się. 
Jastrzębia Łapa zaczynał coraz lepiej walczyć i polować. Na szczęście łaskawie przyjął do wiadomości, że przywódca nie mianował go, bo był chory, a jego zastępca miał depresję. 
Wszyscy już przygotowali się do ceremonii.

kilka dni później

- Niech wszystkie koty dość duże, aby samodzielnie polować zbiorą się pod wielkim głazem!
Przyszedł czas mianowania Jastrzębiej Łapy na wojownika. 
Otchłań stanęła w wejściu do żłobka, by po ceremonii pogratulować przyjacielowi.
- Ja, Burzowa Gwiazda, przywódca Klanu Zachodu, wzywam naszych wojowniczych przodków, by spojrzeli na tego ucznia. Ciężko pracował, by zrozumieć wasz szlachetny kodeks, więc polecam go wam jako wojownika. Jastrzębia Łapo, czy obiecujesz przestrzegać kodeksu wojownika, chronić i bronić go nawet za cenę życia?
- Obiecuję - odpowiedział uczeń podekscytowany zmianą imienia.
- A zatem mocą Klanu Gwiazdy nadaję ci imię wojownika. Jastrzębia Łapo, od dziś będziesz znany jako - zrobił kurtką pauzę i zamyślił się. - Jastrzębie Pióro. Klan Gwiazdy honoruje twoją wytrwałość i odwagę, a my witamy cię jako pełnoprawnego wojownika Thiaru! 
Mianowanie nowego wojownika wyraźnie podniosło przywódcę na duchu.
Nowo mianowany wojownik przyjął gratulację od wszystkich innych kotów, a na koniec, ze Złotym Futrem i Różaną Łapą u boku, podszedł do Otchłani. Po chwili pojawił się lider i matka Jastrzębiego Pióra, Szare Ucho, zresztą matka wielu kociąt.
Przywódca zwrócił się do całej piątki.

- Jako, że...wiecie sami, że nie ma Bursztynowej Pręgi, Różana Łapa nie ma mentora, jako, że widzę, że, Jastrzębie Pióro dobrze się z nią dogaduję... - lider zamruczał z rozbawieniem - pomyślałem, że może chcieli byście, by Jastrzębie Pióro był jej zastępczym mentorem? 
Wszyscy przytaknęli z entuzjazmem, poza samym Piórem, który kulił się pod podejrzliwym spojrzeniem matki.
- Dobrze, więc ustalone, dzisiaj odbędziesz milczące czuwanie, a jutro po południu, możecie razem zapolować, pójdzie z wami Cicha Burza, to na prawdę cudowny kot, tak mi pomaga...
- Jasne! - Różana Łapa pod skoczyła podekscytowana. 
Przywódca uśmiechnął się lekko i odszedł. 
Szare Ucho spojrzała na swojego syna, a ten skulił się za przyjaciółką. Kocica również lekko uśmiechnęła się i odeszła. 
Pióro otulił uczennice ogonem.
- Od dziś, aż do czasu, gdy zostaniesz wojowniczką, śpisz już sama. 
Kotka zadrżała lekko.
- To jak ja idę ten tego, czuwać. - mrugnął pośpiesznie widząc na sobie rozbawione spojrzenia i odszedł.
- Tylko się nie obrażaj, przecież ja jestem z...z Pręgą - rzuciła za nim kotka. 
Wojownik przytaknął ze zrozumieniem i odszedł. 
Różana Łapa pożegnała się i ruszyła w stronę legowiska uczniów. 
Morska Otchłań spojrzała wyczekująco na młodszego wojownika.

- Co tak patrzysz!? Przecież jak by się dało, już dawno bym ci go sprowadził! - syknął z obrażają miną, na co kotka uśmiechnęła się lekko. Kocur również odszedł, a ona weszła do żłobka. Nie był dla niej nikim więcej, jak tylko przyjacielem, ale jednym z najlepszych przyjaciół...a może najlepszym...? W każdym razie wolała bursztynowookiego....

Jeszcze zanim zasnęła, zdążyła po martwić się troszkę o Pręgę i, że nic nie kupiła, choć przyszedł handlarz, a potem zasnęła...


876 słów • Bursztynowa Pręga zyskuje 8 pkt.



Od Płomiennego Pióra CD Liliowy Sierp

 

Narracja pierwszoosobowa 


Przeszłość może boleć, ale daje nam wybór - albo będziemy od niej uciekać, albo wyciągnięmy z niej lekcje

Od momentu mojej wycieczki z Charlotte minęło kilka księżyców, może mniej, może więcej... sama już nie wiem. Zostałam uziemiona, nie, uwięziona w swoim legowisku będąc pod ciągłym nadzorem medyczki. Nakrapiana Irga mimo iż wyglądała na delikatną i łagodną jeśli chodzi o jej powinność nie miała sobie równych. Swoich pacjentów nękała bardziej niż kogokolwiek innego. Zupełnie jakby sama obecność Liliowego Sierpa nie doprowadzała mnie do skraju wytrzymania psychicznego.
Pewnego dnia podczas jej kolejnej wizyty nie wytrzymałam i nawrzeszczałam na nią co o niej myślę, aż w końcu kotka bez słowa wybiegła i już więcej się nie pojawiła. Miało to swoje zalety, w końcu mogłam spokojnie pobyć sama ze sobą, jednak wkrótce zaczęło mi jej brakować, w gruncie rzeczy była jedną z nielicznych, dobra nie oszukujmy się, jedyną osobą w całym klanie poza medykiem i przywódcą, która mnie odwiedziała. Nawet mój kochany brat nie raczył do mnie zajrzeć, o czym to chciałam z nim koniecznie pomówić.
Nic nie trwa wiecznie, więc na szczęście wkrótce mnie wypuszczono, odpoczęłam za wsze czasy, więc powrót do codziennych obowiązków był dla mnie czystą przyjemnością. Chciałam jak co dzień pobiec do kamienia lidera i usłyszeć rozkład zajęć, ale gdy zaszłam na miejsce nikogo nie zastałam. Stwierdziłam, że spotkanie się skończyło, więc postanowiłam osobiście przyjść zobaczyć co porabia nasz przywódca. Zastałam go przed jego legowiskiem, rozmawiaj o czymś z...tak nie kim innym a naszym, byłym pieszczochem.
Musiałam przyznać, że wygląd długowłosej nieco się zmienił. Jej jasna sierść była poszarpana i zabrudzona, a oczy z determinacją patrzyły na Jarzębinową Gwiazdę, który z ożywieniem jej o czymś opowiadał.
Podeszłam do nich bliżej chcąc dowiedzieć się co mam robić, Liliowa obrzuciła mnie chłodnym spojrzeniem wracając do rozmowy ze starszym kocurem, kompletnie ignorując moją osobę. Jakąkolwiek uwagę poświęcił mi w końcu przywódca kończąc swoją opowieść o tym jak to jakiś wojownik z naszego klanu w przeszłości powalił sam jeden prawdziwego, dzikiego psa. Popatrzyłam na niego ze zdziwieniem, próbując połapać się w sensie i przekazie tej historii.
- Już cię wypuścili? - spytał wreszcie odrywając wzrok od niebieskookiej.
- Jak widać - powiedziałam sucho - masz dla mnie jakieś specjalne zalecenia?
- Nie bardzo, możesz pójść na polowanie, reszta już się wszystkim zajęła.
Spojrzałam na niego niezrozumiale, jednocześnie z pod ukosa spoglądając na mniejszą kocicę.
- A co z nią? - zwróciłam się do władcy czym wyrwałam ową kotkę z fascynującej czynności jaką było wpatrywanie się we własne łapy.
- "Ona" potrafi się sobą zająć - syknęła zdenerwowana.
- W trakcie twojej niedyspozycji nauczyłem ją co nie co. Nie myliłaś się mówiąc, że coś może z niej wyjść.
- Szkoliłeś ją?
- Myślisz, że aż tak bardzo wyszłem z wprawy? - odpowiedział ze śmiechem Jarzębinowa Gwiazda - sama możesz się o tym przekonać. Jeśli to nie problem byłbym wielce rad gdybyście wyszły już na polowanie, do zachodu słońca pozostało niewiele czasu, a każda pomoc z wyżywieniem jest ważna.
Po tych słowach odszedł zostawiając nas same sobie, Charlotte z pretensją wpatrywała się w jego sylwetkę znikającą na horyzoncie, ja natomiast w myślach szykowałam jakąś zmyślną zemstę na jego osobie.
- To jak idziemy? - spytałam z niechęcią. Samica popatrzyła na mnie z wyrzutem.
- Błagam Cię nadal jesteś obrażona?
- Nie, ja po prostu chciałabym, żebyś czuła się dobrze, a skoro moja obecność tak bardzo Ci w tym przeszkadza to nie chcę dłużej być twoją kulą u nogi - stwierdziła, zamierzając udać się w swoją stronę.
- Nigdy tak nie powiedziałam.
Niebieskooka odwróciła się w moją stronę z wyraźną kpiną w wzroku.
- No dobra może jednak tak zrobiłam... - przyznałam rzucając w jej stronę przepraszające spojrzenie. Ta mimo wszystko nie odpowiadając mi ruszyła dalej. Postanowiłam, że pójdę za nią na wypadek gdyby coś miałoby się jej stać chociaż w to szczerze wątpiłam.

Skradałam się bezszelestnie pomiędzy drzewami, próbując nie skupiać na sobie uwagi, co przychodziło mi z trudem gdyż na swojej drodze napotkałam grupę powracających z patrolu wojowników, którzy widząc mnie nawet nie próbując zachowywać się dyskretnie, głośno dyskutowali o tym czy czasem nie pomieszało mi się w głowie. Muszę pamiętać by zaraz po ochrzanieniu Ognistej Łapy zająć się nimi.
Na moje szczęście, a z pewnością nieszczęście mojej ofiary przez nią samą nie zostałam wykryta. Zbliżałyśmy się do rzeki gdy poczułam zapach zwierzyny. Charlotte najwyraźniej też go wyczuła bo zatrzymała się, skuliła i rozejrzała dookoła. W porę umknęłam jej wzrokowi zagłebiając się głębiej w krzewy. Równocześnie przed moimi oczami wyrósł nagle królik, co prawda zauważyłam go nie tylko ja, ale nie mogłam powstrzymać się przed rzuceniem się na zwierzę. Liliowy Sierp okazała się szybsza i utkwiła zęby w łapie stworzenia, któremu udało się mimo wszystko uciec, pognałam za nim i nie myśląc o moim poprzednim planem zatopiłam w nim kły.
Chwilę później wściekła kotka dogoniła nas.
- To była MOJA zwierzyna - warknęła - a poza tym co ty wyprawiasz?
- Stwierdziłam, że przyda Ci się pomoc - odpowiedziałam w miarę przyjaźnie, ale no cóż... wyszło jak zwykle. Młodsza popatrzyła na mnie z pretensją widocznie sądząc, że kwestionuję jej zdolności, ale zaraz potem na jej twarz wypłynęło coś w rodzaju pobłażliwego uśmiechu, który usiłowała zmienić we wrogi grymas, w końcu wyglądając jakby zaraz miała zwymiotować.
- Dobrze się czujesz? - zapytałam głupio.
- Nie, znaczy tak, to jest... ten no... próbuję nadal się na Ciebie złościć, ale chyba nie potrafię, to głupie... - wypaliła, najwyraźniej zła na siebie, czym wprawiła mnie w atak niekontrolowanego śmiechu.
- To nie jest zabawne! Ja naprawdę chciałabym się na Ciebie powściekać, ale z jakiejś przyczyny nie jest mi to dane! - jęknęła z wyrzutem.
- Mam to przyjąć jako przeprosiny?
- Za co niby ja mam cię przepraszać?! Przecież to ty-
Położyłam łapę na króliku i przyciągnęłam go w moją stronę.
- Co to ma znaczyć?
- Och nic ja tylko biorę to co należy do mnie - powiedziałam wprowadzając Charlottke w stan furii.
- Ej! - Kocica próbowała odebrać mi zdobycz, ale zgrabnie jej to uniemożliwiałam, więc dała sobie z tym spokój.
- Skoro ty wypowiedziałaś się o mnie ja chciałabym, żebyś teraz to właśnie Ty posłuchała tego co ja o tobie myślę - zaczęła, a jej poważny wyraz twarzy w parze z niskim wzrostem sprawił, że nie mogłam opanować śmiechu - jesteś wredna, arogancka, bezczelna, ciągle mnie poniżasz i, i przestań w końcu patrzeć na mnie z góry!
- Obawiam się, że sama na to nie wpłynę - powiedziałam dodatkowo wyprostowując się przez co różnica wzrostu, która nas dzieliła była jeszcze bardziej widoczna.
- Może i natura obdarowała cię wielkimi łapami, ale na rozumie wyraźnie oszczędziła!
Nie powiedziałam głośno tego co myślałam o jej "naturze" nie mniej byłam pewna, że jej rodzina była solidnie dobrana aby wydać na świat właśnie takiego uroczego, puchatego potwora, który zły może jedynie wprowadzić w stan rozbawienia.
Pomyślałam, że swój "brak rozumu" jak to powiedziała Liliowy Sierp zapewne mam po ojcu, on też nie wyznaczał się rozsądkiem co do pewnych spraw.
- Chyba masz rację niziołku - kotka spojrzała na mnie zirytowana i z tupetem wbiła mi pazury w łapę przez co wypuściłam trzymaną zdobycz na czym ta skorzystała i biorąc ją w pysk zaczęła uciekać.
Pobiegłam za nią przewracając po drodze kolejnych wojowników, dogonienie jej nie było trudne, więc po chwili leżałam już na niej nie dając jej możliwości ucieczki.
- To nie fair! - mruknęła z dezaprobatą.
- Jeszcze z Tobą nie skończyłam.
- Robi się groźnie - syknęła z ironią, próbując uderzyć mnie łapą.
- Przepraszam - powiedziałam z miną smutnego kociaka.
- Co takiego? - wybełkotała, udając, że mnie nie usłyszała.
- Czy z łaski swojej mogłabyś wybaczyć mi mój niegodny czyn i nie fochać się dłużej?
Samica wydała się zamyślona, spojrzałam na nią krytycznie.
- Pomyślę o tym jeśli ze mnie zejdziesz
- A znowu nie uciekniesz?

- Wydaje mi się, że to nie miałoby sensu - poruszyła swoimi krótkimi kończynami dając mi poczucie pewności, że mówi prawdę.
Posłusznie odsunęłam się od niej, dając jej możliwość podniesienia się.
- Ile Ty ważysz? - spytała z wyrzutem.
- Tyle ile powinnam, a wracając do pytania?
- Czego? - przewróciłam oczami - Aaa tak.
- Co "tak"?
- Śmiem Ci wybaczyć, ale pamiętaj, że robię to jedynie z litości. Naprawdę żal mi Ciebie.
- Postaram się o tym pamiętać, wasza wysokość, aj... to chyba nie pasuje-
- Zmieniam zdanie, nie cierpię cię - fuknęła oburzona.
- Z najWYŻSZĄ wzajemnością.
Charlotte westchnęła z rezygnacją podchodząc do martwego królika. Zdążyłam ją wyprzedzić, zagradzając jej drogę.
- Co znowu?
- Myślę, że miałam dużo WIĘKSZE zasługi w jego zdobyciu - najwyraźniej to było już za wiele dla mojej towarzyszki bo padła jak nieżywa na podłoże mamrocząc pod nosem jak bardzo mnie nienawidzi.
Zaczęłam odchodzić w stronę obozu, dzierżąc wysoko królika, Charlotte wkrótce do mnie dołączyła patrząc nieobecnym wzrokiem przed siebie.
- Coś się stało? - spytałam widząc, że coś ją trapi.
- Rozmawiałam z Jarzębinową Gwiazdą
- Jest aż tak beznadziejnym rozmówcą?
- Nie o to chodzi. Opowiadał mi o sytuacji w klanie, nie tylko naszym.
Powoli zaczynałam rozumieć co ją gnębi. Co prawda sytuacja na innych terenach nie była najlepsza, Gauerdia była zagrożona przez psy, które po mimo iż ich lider zapewniał, że zostały wygonione, z pewnością wciąż gdzieś się włuczyły. Thiar pozostawał pod ciągłym naciskiem ze strony wcześniej wspomnianego klanu, który nadal zdawał się do niego wrogo nastawiony po odbytej w niedalekiej przeszłości wojnie. Północ wydawała się jedną wielką tajemnicą, ponieważ Irysowa Gwiazda nie chętnie opowiadała o swoich podopiecznych, ale ilość zgonów, które czasami się tam wydarzyła poprzez brak ostrożności była przytłaczająca. Był jeszcze jeden klan, podobno również nie było tam za ciekawie, ale my... My byliśmy bezpieczni.
- Hej, nie masz się o co martwić - powiedziałam pokrzepiająco, co wywołało u niej lekki uśmiech.
Nie odezwałyśmy się do siebie przez resztę drogi. Gdy dochodziłyśmy do obozu uslyszałyśmy zmartwiony a jednocześnie trochę zdenerwowany głos przywódcy.
- To nie pierwszy taki przypadek, powinniśmy w końcu ustanowić jakieś szersze reguły - rozległ się głos Jarzębinowej Gwiazdy, nie widziałam z kim rozmawiał, ale już po chwili rozpoznałam Nakrapianą Irgę.
- Dokładnie, to nie pierwszy raz i na pewno nie ostatni, nie ważne co zrobimy wojowników ciągnie w stronę nieznanego.
- W takim razie co zamierzasz na to zaradzić? Nie możemy ciągle zgadzać się na przyjmowanie pod dach kociaków, które urodziły się w takiej sytuacji. Zasady są jasne Irgo, posiadanie potomstwa z kotem z innego klanu jest surowo zakazane. Co pomyślą te kociaki kiedy już się urodzą i dowiedzą, że nie mają obojgu rodziców przy sobie jak reszta ich  rówieśników?
- Dzieci będą miały kochającą matkę, to powinno im wystarczyć - oznajmiła stanowczo medyczka - Stało się i nie możemy na to nic poradzić, nie ważne jak będziemy się starać takie wypadki będą się zdarzać.
Jarzębinowa Gwiazda westchnął zrezygnowany widząc, że kocica ma rację.
- Wiadomo kim jest ojciec?
- Niestety tego mi nie zdradziła. Może to i lepiej...
Natychmiast pomyślałam o własnym ojcu, z tego co zrozumiałam doszło do kolejnej nieplanowanej ciąży jakiejś samicy. W odróżnieniu do tego przypadku ja miałam szansę wieść zwyczajne życia na jednym terenie, ale to się nie stało. Za to żyję tutaj wiedząc, że w pewnym czasie znów przyjdzie mi stanąć z nim twarzą w twarz, nie ważne jak bardzo bym tego nie chciała.  Może rzeczywiście byłoby lepiej gdybym się tego nie dowiedziała?
Kocica wymieniła się spojrzeniami z liderem i razem gdzieś odeszli. W tym całym natłoku myśli kompletnie zapomniałam o niebieskookiej kotce siedzącej obok mnie z niezrozumiałą miną.
- On raczej nie jest zachwycony z obecności tego typu członków, prawda?

- Zazwyczaj liderzy wolą urodzonych we własnych klanach wojowników, ale głośno tego nie przyznają. W większości koty mieszkające od dawna w danym klanie są ze sobą spokrewnione, przez co zachowują się w nich pewne cechy udoskonalane przez ich całe przyszłe życie w zależności od terenu zamieszkania. My słyniemy ze zręczności i zwinności, w północy od małego uczy się przyszłych wojowników pływać, południe szczyci się odpornością na niskie temperatury i niebywałą ostrożnością, a mieszkańcy klanu lasu podobno świetnie się wspinają. Dlatego stworzenia z poza plemion nie są... jakby to ująć, pożądane.
Kotka wpatrywała się we mnie uważnie, trawiąc to co usłyszała. W rzeczywistości ani ja, ani ona nie pochodziłyśmy ze wschodu, więc można by nas przyporządkować do grupy  "niepożądanych". Widząc, że ona również to zauważyła, postanowiłam dla otuchy zdradzić jej moje wątłe pochodzenie, biorąc pod uwagę moją teraźniejszą rangę.
- Ja też się tu nie urodziłam, a sama widzisz kim jestem, z resztą wielu słynnych wojowników w przeszłości pochodziło od dwunożnych - Charlotte rozchmurzyła się, ale po chwili znów wydała się czymś zaniepokojona.
- Dlaczego nie wolno spotykać się z kotami zza granicy? - spytała powoli.
- Nie tyle spotykać się co nawiązać z nimi jakichś głębszych relacji. Kodeks nakazuje nam w razie takiej konieczności walczyć w obronie swojego klanu, a walka z kimś bliskim... nie byłaby dla nikogo łatwa - powiedziałam pragnąc brzmieć pewnie co nie okazało się takie łatwe.
Liliowy Sierp postanowiła zostawić ten temat i zająć się czymś innym. Zaczęła spoglądać w niebo, na którym pojawiły się już pierwsze gwiazdy.
- Moi byli dwunożni czasami zabierali taki dziwny przyrząd, przykładali do niego oczy i sami je obserwowali - powiedziała patrząc w niebo jak oczarowana - robili to co wieczór, czasami brali mnie ze sobą na dwór, żebym również mogła sobie popatrzeć chociaż zazwyczaj kończyło się na tym, że usypiałam im na rękach.
Aby dojrzeć oddalone od nas punkciki samica musiała mocno zmrużyć ślepia, które błyszczały błękitną poświatą. Jej smutny uśmiech sprawił, że mimo braku jakiegokolwiek kontaktu z jej właścicielami zaczynałam ich szczerze nienawidzić. Kocica spuściła wzrok, i kładąc się na trawie całkowicie zamknęła oczy.
Nie ufaj nikomu, a w tedy nikt nie będzie mógł cię zranić, powtórzyłam sobie w duchu po raz kolejny.

<Charlotte?> 

2183 słowa • Płomienne Pióro zyskuje 21 pkt.